هیچکس تنها است!
کارت های شارژ خط های اعتباری تلفن همراه حکایت جالبی دارند این روزها به هر مغازه کوچک و بزرگی که سر بزنید تبلیغ فروش کارت های شارژ همراه اول و ایرانسل را می بینید. نویسنده به عنوان یک مشتری کارت شارژ همراه اول بیشتر آن را از دفاتر خدمات ارتباطی تهیه کرده و یا از طریق اینترنت اقدام به شارژ اعتبار موبایلم می کند .چند روز پیش که بر حسب ضرورت و نیاز برای تهیه کارت شارژ به یکی ازمغازه های سطح شهر مراجعه کرده بودم با موضوع جالبی روبه رو شدم : شما برای تهیه ی یک اعتبار 2 هزار تومانی باید 2600 توان بپردازید یعنی 30 درصد بالاتر از قیمت واقعی آن ولی برای تهیه ی یک اعتبار 5 هزارتومانی بین 5200 تا 5500 توان باید هزینه کنید یعنی ماکزیمم 10 درصد بالاتر از قیمت واقعی آن .
انگار در این گونه موارد آن کس که کمتر توان خرید دارد ضرر بیشتری باید متحمل شود. شاید کمی انصاف ........
یا حق
غیر قابل بخشش
سلام. این روز ها رفسنجان هم مثل دیگر نقاط شمالی کره ی زمین درگیر دلهره ی آنفلونزای آ است. هفته نامه ی آیینه رفسنجان خبر از تعطیلی ده مدرسه در شهر داده است. آنفلونزا نقل محافل شده است و مجال کمتری به صحبت درباره لایحه پرداخت یارانه ها و قیمت پسته و یا انتخابات می دهد. اوایل هفته ترس از آنفلونزا و بیماری پسرم کیان من را یک شبانه روز مهمان بیمارستان علی بن ابیطالب کرد.همیشه برای اداره بهتر یک مکان خدماتی عمومی راهکار ها و پیشنهاداتی وجود دارد. در این یادداشت قصد صحبت درباره آنفلونزا و یا نحوه ارائه ی خدمات بیمارستان را ندارم . راستش بنا به دلایلی مجبور شدم خودم به عنوان همرا بیمار در بخش اطفال بیمارستان در کنار پسرم باشم و حضور یک همراه بیمار مرد در بخش اطفال موضوعی غیر قابل قبول از نظر انتظامات بیمارستان به شمار می رفت و یکی دوبار کار به جدل لفظی با ایشان کشید. گویا عرف شهر من این گونه است که بیماری کودکان را پدر نمی تواند و یا نباید پرستاری کند به گونه ای که شاید در تاریخ بخش اطفال بیمارستان علی بن ابیطالب حضور من به عنوان همراه بیمار یک رفتار هنجار شکن به شمار می رفت که بامن این گونه برخورد می شد . نمی خواهم وارد بحث های فمینیستی شوم ولی نمی دانم در ذهنم این موضوع را چگونه حل کنم که این گونه برخوردهای نهادینه شده را باید به حساب احترام به مادران و یا زنانی گذاشت که همراه کودکانشان در بخش اطفال حضور داشتند گذاشت و یا این که نه وظیفه حتمی و لازم الاجرای یک مادر است که تحت هر شرایطی پرستاری کودک بیمارش را به عهده بگیرد و پرستاری کودک بیمار توسط پدر امری غیر قابل قبول است؟! یا حق
به نام پروردگار یگانه و توانا
سلام. بعد از 5سال دوباره ساکن رفسنجان شدم. راستش شهر خودم برایم ناآشنا ست.5سال گذشته به گونه ای بر من رفته است که دیگر شور و ذوق سابق را نداشته باشم ولی از آنجایی که کوشش بیهوده به از خفتگی است تصمیم دارم باز در اینجا از شهری بنویسم که کمتر از 200 هزار انسان از جمعیت شاید 6 میلیاردی اشرف مخلوقات در آن زندگی می کنند و باهم تعامل دارند.
تجربیات و دنیای کوچک فردی و جمعی ما انسان ها گاهی می تواند برای بسیاری از همنوعانمان جذاب و مفید باشد.شاید خط خطی های من در این صفحه و وبلاگ که قرار است به بهانه رفسنجان نوشته شود تلاشی باشد که برتر از خفتگی و بی تفاوتی قرار بگیرد.
یا حق
